FritsEllen 
Geniet vandaag gisteren is voorbij en morgen is je nooit beloofd!

Klimmen en klauteren


Klimmen was ook altijd een spannende bezigheid, de hoogste bomen beklommen we tot in de top, totdat het topje te ver ging overhellen en je snel iets lager moest gaan om niet met top en al naar beneden te donderen wat verschillende keren toch wel bijna is gebeurd. Het gebeurde ook dat je naar boven klom door je met armen en benen om een boom te klemmen om een hoger gelegen tak te kunnen pakken om vervolgens nog weer wat hoger te kunnen. Het heeft wel heel wat kapotte schoenen gekost en schaafwonden zo hier en daar. Terug was vaak moeilijker, je miste dan het zicht onder je en moest zoeken naar houvast voor je voeten. Soms ging dat niet zonder gevaar en kostte het enig denkwerk om het besluit te nemen een stukje vrije val te gaan maken. Ook overspringen naar een naastgelegen boom was soms een optie.

Uren kon ik er zitten dromen over alle leuke en minder leuke dingen in het leven. Op school ging het niet altijd van een leien dakje. Nee, dat was niet mijn ding. Bovendien was het hoofd van de school niet mijn vriend. Men weet nu wat Dyslexie is daar had men toen nog niet van gehoord. Je werd gewoon voor dom versleten door de juffrouw of de meester.  (Nu weet ik dat ik niet de enige was in mijn latere leven ben ik meer oud schoolgenootjes tegengekomen met dezelfde beleving.)

Je had thuis bijvoorbeeld net gehoord dat de vrouw des huizes van de werkgever van Pa en Ma weer eens met het grote passagiersschip de nieuw Amsterdam naar Amerika was vertrokken en wel drie maanden onderweg was. Daar haalde je dan hele beelden van in je hoofd. Wilde zeeën huizenhoge golven, alles wat je in boeken had gelezen kwam dan voorbij. 

Kok of bakker op zo'n schip, dat zou ik willen worden dan kon je mee varen en je kreeg er ook nog voor betaald. Wat wil je nog meer! 

Ik klom er ook vaak in, om eksternesten uit de boom te halen. Die waren er veel te veel en roofden de nesten van de andere vogels. Heel veel kleine vogelsoorten kon je bij ons in het bos vinden. Nu de roofvogels beschermd zijn zie en hoor je bijna geen vogel meer in de bossen. Ook vergif op de landerijen zal wel geen goed doen denk ik. Ook in de winter als er tonnen zout over de wegen gaan en de vogels op zoek zijn naar water gaat het fout denk ik. (Maar de grote boosdoener is denk ik al het draadloze data verkeer, want als ik terug ga in mijn geheugen is het vanaf dat tijdperk sterk achteruit gegaan. Door die stralen raken hun kleine hersentjes volkomen in de war waarschijnlijk. Maar ja, dat is niet meer te stoppen ben ik bang dan stort de hele economie in elkaar.)


In die boom kon je de hele buurt in de gaten houden je zag de mensen al van verre aankomen. Soms liepen er mensen onder jouw boom zonder dat ze wisten dat jij daar hoog boven in de boom zat. Je gooide dan een steentje die je altijd wel in je zak had een eind weg ze dachten dat daar dan iets of iemand was en riepen soms hallo is daar iemand.

Veel mensen zag je er meestal niet want de dichtstbijzijnde buren woonden zo'n honderd meter van ons vandaan. Veel huizen stonden er niet en veel auto's ook niet. De klinkerweg was een weg die door veel bewoners van Epse werd gebruikt naar de IJssel om er te zwemmen, vissen en te zonnebaden aan een van de vele heerlijke zandstrandjes die er toen nog waren. 

Als ik daar zo heel rustig in zo'n boom hing hoorde je alleen de vele vogels, koolmezen, eksters, Vlaamse gaaien, het timmeren van spechten. Ook de eekhoorn zag je dan vaak van boom naar boom klimmen. Verder was er alleen stilte, echte stilte! Soms alleen het gekletter (nou ja het sloffen) van de knol van boer Dommerholt of boer Krommedijk retour van de molen of onderweg naar de molen.

De Donald Duck had ik ook vaak bij me om te lezen. Wie kent ze niet Kwik, kwek en Kwak en Pluto en Goofy niet te vergeten met hun doldwaze avonturen.

Volgende verhaal: Het bos voor ons huis

© Frits Stempher


E-mailen
Map
Info