FritsEllen 
Geniet vandaag gisteren is voorbij en morgen is je nooit beloofd!

Opkamertje als Slaapkamer


Opkamertje als slaapkamer.

Mijn kamer was toen mijn broers en zus het huis uit waren in de bijkeuken boven de kelder.

Mijn opkamertje was klein je kwam er binnen via de bijkeuken. Achter de deur naar mijn kamertje zat de deur die toegang gaf naar de gewelven kelder. Deze lag achterover had vijf treden en diende meteen als trap naar mijn kamertje. Alle kleuren die niet bij elkaar passen is het eerste wat opvalt. Paars, groen, rood. Foto's van de Rolling Stones, Brigitte Bardot, Sophia Loren, Françoise Hardy, ja wie heeft daar niet van gehouden. Een oude radio met opvallend goed geluid, onder de klep een hele goede pick-up. Losse boxen waar ik kleine fiets lampjes in alle kleuren van de regenboog aan had gemaakt, die aan en uitgingen op het ritme van de muziek. De slaapkamer lag ook wat afgelegen in het huis wat ook wel prettig was toen ik wat ouder was. Je kon dan nog eens stiekem door het raam het huis in en uit zonder dat mijn ouders dat in de gaten hadden. Het had een klein raampje van vijftig bij tachtig centimeter. 

‘s Nachts pikkedonker en muisstil. Ja, alle weertypes hadden wel wat. Regen, storm en hagel je hoefde niet zoals nu op de Buienradar te kijken. Je kon de sneeuw horen vallen zo stil kon het zijn. Je kon ook ruiken wat voor weer het was buiten! De boten op de IJssel kon je van ver horen komen en gaan. Soms lag je wakker en dan hoorde je schepen met hele langzame cilinder slagen zo van tuk…….tuk……tuk. Je kon de schepen al vanuit Deventer horen tot in Zutphen ongeveer. Stroomopwaarts hadden ze natuurlijk meer problemen dan stroomafwaarts. Een tijd terug had ik het er nog over met mijn oude buurmeisje Martine die nu in het westen van ons land en in noord Frankrijk haar geluk heeft gevonden. Ook zij had dezelfde ervaring uit haar jeugd aan de IJssel. Koeien van de buren die naast ons huis in het weiland stonden hoorde je loeien, en het paard hinniken als er iemand over de weg kwam. ‘s Morgens in alle vroegte werd je gewekt door ontelbare kwetterende vogels. Of er stond een koe plotseling voor mijn raam te snuiven.

 Onder het opkamertje zat een oude vochtige kelder waar de dahlia ‘s werden opgeslagen en de salamanders langs de muren liepen en de weckflessen stonden. Het zuurkoolvat natuurlijk stond er ook. Een bruine grote pot gevuld met wittekool en een grote ronde steen er bovenop. Het vocht van die koude kelder trok natuurlijk ook op in het opkamertje en was niet goed voor je gezondheid natuurlijk. Maar daar hadden toen nog niet veel mensen besef van. In de winter vroor het binnen net zo hard als buiten. Als je wakker werd, dan waren je dekens door je adem helemaal bevroren. Je kon ze rechtop zetten tegen de muur. In de winter had je wel vier molton dekens op je. Soms heerlijk diep onder je deken liggend maar altijd met een wakend oor, sprong je plots recht op als je wat hoorde buiten. Geruis en gedoe bij je openstaande raampje, stijf van schrik luisteren wat er verder ging gebeuren. Dan een snuivend briesend geluid, een koe potverdomme uitgebroken uit het weiland van de buren. Dan hups uit het raampje springen om dat beest te pakken en weer terug te brengen achter het prikkeldraad voordat de koe de weg op zou lopen, of de moestuin van mijn moeder zou ontdekken. Waarschijnlijk was ze ergens van geschrokken. Dan weer lag je heerlijk te slapen en werd je wakker van een geluid buiten en licht gebrom van de hond. Eerst een tijdje wakker liggen en luisteren. Is er iemand buiten of zou het verbeelding zijn? Via het raampje of via de achterkant van het huis stilletjes naar buiten sluipend muisstil ergens achter het hondenhok staand horen en kijken of er iemand of een ree rond het huis sluipt. Eerst is het enige geluid wat je hoort het bonzen van je eigen hart. En dan, geluid iets verderop bij het duivenhok. Kan je twee dingen doen de hond los laten of een steen in de richting van het geluid gooien. Gooien en de hond beiden en ja daar zet het iemand op een lopen en verdwijnt in het duister. Dan weer terug in bed waar je hart eerst weer in zijn normale ritme moet komen. Nog een tijdje luisteren, maar het blijft stil. De hond nou ja, hond een kleintje lag in zijn mand maar lag s morgens meestal boven op de deken te slapen. Behalve in de winter dan kroop hij stiekem in de nacht ergens tussen de dekens. Soms hoorde je zelf helemaal niets maar de hond wel. Hij begon dan hevig te brommen en te grommen. Om vervolgens plotseling met een hevig lawaai naar het raampje te spurten. Het was gek dat er dan vaak niets te zien was. Met zwoele nachten in de zomer lag ik soms gewoon buiten op een deken in het gras te slapen voor mijn slaapkamertje. Of nam in de nacht een duik ik het zwembad van de buren, welke vijftig meter achter ons huis lag. En waar ook wij gebruik van mochten maken. Gierende bulderende wind raasde vaak rond het huis met een enorm lawaai, krakende takken en omgewaaide bomen. In de jonge jaren in bed, hoorde je soms onverklaarbare geluiden wat door de weersveranderingen kwam, de dikke eiken balken van het huis, of de planken van de zolder gingen dan werken. Geluiden waar je fantasie van ging werken en je dingen in je hoofd haalde die er niet waren. Je maakt jezelf bang en kroop steeds verder onder de dekens. Doodsangsten heb ik wel eens uitgestaan waar je helemaal gek van werd, en je hart bonsde tot in je keel. Mensen die het zelf ook hebben meegemaakt en weten wat wonen in een afgelegen oude boerderij met houten balken in het buitengebied inhoudt weten wat ik bedoel. 

Na de aanleg van de A1 die op 21 November 1962 is geopend was dat allemaal verleden tijd want vanaf dat moment hoorde je steeds het geluid op de achtergrond van de auto's op de snelweg vier kilometer verderop en bij nat weer werd dat nog eens versterkt.

Volgende verhaal: De natuur rond om ons huis

 

© Frits Stempher


 

E-mailen
Map
Info